.
آدم گاهی وقت‌ها خودش را فراموش می‌کند. یادش می‌رود که هنوز توی همین جسم است که همان آدم چند سال پیش است. که کلی کارهای عجیب و غریب بلد است. که گاهی عمیقن بی‌تفاوت است و گاهی قلب‌ش مثل گنجشک می‌تپد. که شاید نامه‌ای که برایش نوشته‌اند را می‌خواند و فکر می‌کند: وای که چقدر آدم توی نامه‌ شبیه من است…

دیروز که آقای شجریان داشتند توی هدفون اجرای خصوصی می‌دادند، همین‌طوری یک‌هو یاد جناب دوپونت افتادم.

از شباهت ظاهری من و کونگ‌فو پاندا که بگذریم، متأثرکننده‌ترین صحنه‌ی این فیلم اون قسمتی‌ه که پاندا بعد از تحمل اون همه سختی و گرسنه‌گی بالاخره کونگ‌فو یاد می‌گیره و طومار رو باز می‌کنه و می‌بینه که خالی‌ه. بعد با ناامیدی برمی‌گرده پیش پدرش و بغل‌ش می‌کنه و وقتی از آغوش پاندا بیرون میاد، پیش‌بند نوودل‌پزی‌و به کمر پاندا بسته بوده.
این صحنه منو عجیب یاد استعداد‌های نامکشوف و قریحه‌های فراموش‌شدم می‌اندازه. عجیب از زنده‌گی سرخوردم.