این خانه واژه‌های نسوزی دارد

برای من خیلی هم پیچیده نیست. یک روزی،حتا اگه لازم شد یک شبی باید چشم باز کنی. باید این فردیتی که هی ازش خوندی و حرف زدی و فکر کردی و نوشتی‌و،لای یکی از همین قرص‌های مولتی‌ویتامین یا مسکن درسته قورت بدی. خیلی واقعی بدون این‌که ناراحتی‌هاتو اگزجره کنی یا خوشحالی‌هاتو توی ذهنت بولد کنی ببینی زنده‌گی‌و دور از همه‌ی توهم‌ها و تصور‌ها. همین بالانس نبودن در عین بالانس بودنو. این راهی‌یه که هممون رفتیم و می‌ریم هر سال و هر روز و هر لحظه شاید حتا. همین دژاووی گنده‌ی زنده‌گی که اگه هر بار متفاوت تجربه‌ش نکنیم و دست‌مونو واسش رو کنیم باید سال‌ها غلت بزنیم توی کسالت روزهاش. نمی‌خوام بگم باید خودکشی‌ه دسته جمعی کرد برای هیجان‌های تموم نشدنی و همیشه آماده بود برای یه اتفاق تازه و هیچ وقت به آرامش فکر نکرد،نه. می‌خوام بگم توی دنیا برای هر آدمی چارتا دیوار لازمه. که بتونه بهشون پنجول بکشه برای لحظه‌های خوشحالی‌ش. که بتونه فریاد بکشه برای لحظه‌های عصبانیت‌ش و بتونه خون گریه کنه از ته ته دل‌ش برای وقتایی که سکوت حتا یه غم بزرگ‌ه. چارتا دیوار که یادت بندازه هرجا و توی هر شرایطی هوم سوییت هوم‌ت به شکل متافور همین چهارتا دیواره که خودت ساختی و می‌سازی همیشه. چارتا دیوار برای حتا یک لحظه حس کردن‌ه بی‌اینگ سینگِل اند فَبیولس.

راست می‌گوید میم. خواسته‌ها،آرزوها،خیال‌بافی‌های ما از آدم‌های فعلی و احتمالی دور و برمان همیشه انتها دارد. یک‌جایی می‌رسد که تو دیگر اشباعی از آدم‌ها،نگاه‌هایشان، حرف‌هایشان. اما رویاپردازی‌ها و خواسته‌های ما از خودمان هیچ‌گاه تمام نمی‌شود. اصلن انگار کن که این مرض تمام آدم‌های تمامیت‌خواه و کمال‌گرا باشد. حالا گیرم با چاشنی خودشیفته‌گی یا بدون آن.

خوشمزه‌ترین خوردنی دنیا «ماچ‌مالی فرانسوی» است.

فلان‌ بن هیچ‌کس

“It is better to live outside the Garden with her than inside it without her”.

Extracts From Adam’s Diary by Mark Twain

(+)

ای بر هم رساننده‌ی دو خط حتا موازی
که هیچ کس را چون تو خداوند نکرده است نزدیکی
نزدیکی!

گلادیاتور-محسن نامجو

یعنی می‌خوام بدونم امروز چندتاتون جلوی روزنامه‌فروشی یا توی کتاب‌فروشی این عکس و دیدین ولی خویش‌تن‌داری کردین یا غفلت کردین یا خودتونو زدین به اون راه و ماهنامه‌رو نخریدین.هان؟!

یک وقت‌هایی هست که آدم حتا توی خودش هم جا نمی‌شه

من صُب که از خواب پا می‌شم، دل‌م می‌خواد کسی نباشه باهام حرف بزنه.می‌خوام از خونه که می‌رم بیرون، کسی منتظر نباشه برگردم. دل کسی تنگ نشه واسم. کسی منو نخواد…

کنعان-

پانوشت: لطفن به این آدرس لینک بدهید

عشق قدیمِنت خُواَ
عکس یه رویا رو هُواَ
لقمه‌ی گپتِر از لُواَ
گِفتن آهو وا دُواَ

البته نیاز به توضیح ندارد که بعضی‌ آدم‌ها استفراغ‌های روشن‌فکرانه‌ی‌شان را به مردم تزریق می‌کنند و تصور هم می‌کنند خیلی باحال هستند،خیلی مدرن هستند،خیلی خوش‌فکر هستند.
خب زمان می‌برد که این یک-شب‌ه-معروف-شده‌ها بوی گند افکارشان بیرون بزند.

پ.ن: لازم نیست حتمن کتابو برگردونین. ابتکار به خرج بدین. ممم…مثلن ما خیلی وقت است به عنوان جا-عودی ازش استفاده می‌کنیم.