این خانه واژه‌های نسوزی دارد

گاهی وقتا توی قصه یه آدمایی هستن که نمی‌دونی چقدر دوسشون داری، نمی‌دونی چقدر بودن‌شون بالانس ایجاد می کنه توی قصه، که چقدر منحصر به فرد هستن و شباهتی با هیچ‌کسی ندارن بعد وقتی می‌میرن تازه می‌فهمی چقدر حضورشون مهم بود و یهو یه غم بزرگی میاد سراغ آدم. یه جوری که شاید دیگه حتا دلت نخواد بقیه‌ی داستان‌و بدونی.