عکستونو دیدم. نه از اون مدلای قلابی که میدونی واسه یه فریم طراحی شده. از اون مدلا که میدونی خودشه. دلم رفت واسه اون روزا. آدمای توی قاب عکس. که هر دقیقهشون یعنی کلی حرف. یعنی کلی نوشته. مثل اون شعری که برای روز تولدم گفتی. به قول آقای نماد رئالیسم دنیا بازی زیاد داره. حالا حالاها باید بازی کنیم تا موقعش برسه.
غیرت سیبزمینی
توسعه سبک چینی
دموکراسی دینی
پیتزای قورمهسبزی
یعنی دقیقن دولت کریمهی فخیمهی ایشون
samantha: if checking out other women is the biggest problem you ‘re having with him, you are lucky.
carrie: if it’s so small, he should be able to stop.
samantha: honey, you can’t change that about a man. it’s part of their genetic code, like farting.
Sex and the city
یه سوال به شدت جدی و عمیق تو زندهگی همهی آدما وجود داره و اون اینه که؛ اگه برگردیم به گذشته، حالا چه چند ساعت چه چند سال، بازم همین کارهارو تکرار میکنیم؟ این سوال همونقدر که ترسناکه و دست و دل آدم میلرزه که نکنه بعدترها وقتی کیش و مات شد بفهمه اشتباه کرده، همون قدر هم لذتبخشه وقتی میبینه از هر زاویه که بررسیش میکنه مهرهرو درست حرکت داده و هیچ خطایی توی بازیش نیست.
memories
light the corners of my mind
misty water-colored memories
of the way we were
can it be
can it be that it was all so simple then
or has time re-written every line?
if we had the chance to do it all again
tell me
would we?
could we?
memories…
“The way we were”
یه وقتایی هست که آدم حرفی برای گفتن نداره.البته نه اینکه حرفی نداشته باشهها. حرفی که بشه توی جمع گفت، حرفی که بشه عمومی گفت نداره. اینجور وقتا آدم هی کتاب میخونه، هی فیلم میبینه، هی از قبلترها که خرد جمعیش به درونگراییش غلبه داشته حرف میزنه. بعد اینجوری میشه که هی پستهای وبلاگش میشه شعر و قصه. بعد اینجوری میشه که دوباره وبلاگ مخفیدار میشه. البته نکته اینجاست که لازم نیست آدمه حالش خیلی خوب باشه یا حتا خیلی بد باشه یا حتا خیلی بیتفاوت و ساکت باشه. آدمه میتونه یه ترکیب استثنایی از همهی اینا باشه که یعنی اگر چه هستم ولی خستهم.
